Poranek i wieczór to jak dwie kieszenie tej samej sukienki, wsuwasz dłonie i czujesz coś innego, choć materiał ten sam; tak sobie myślę, że Bielawa potrafi w jedno i drugie, i że wystarczy stanąć na rynku o siódmej, kiedy chleb jeszcze ciepły, a latarnie nie do końca chcą zgasnąć, żeby zrozumieć – cisza tu jest rodzajem zgody. No wiesz, takiej cichej umowy z ulicą, która mruga do ciebie i mówi: dam radę z twoim dniem, tylko oddychaj wolniej.

O poranku krople rosą stukają w ławki nad Jeziorem Bielawskim, powietrze pachnie mokrym drewnem pomostu i kawą z termosu, która zawsze jakoś lepiej smakuje, gdy się siedzi plecami do słońca. Woda drży, ale spokojnie, jak powieka, co budzi się dopiero do patrzenia; ktoś przechodzi z psem, ktoś podciąga kaptur, bo jeszcze chłodno, a ja łapię te drobiazgi – słowo urwane w pół, niewypowiedziane „hej”, które znaczy więcej niż cała przemowa. I ta miękka jasność, co klei włosy do skroni, lubię ją, serio, bo wszystko w niej ma swoją prędkość, nawet myśl, która nie musi nigdzie dobiec.

Wieczorem jest inaczej, gęściej, jakby dźwięki miały cięższe buty i rytm wolniejszy o dwa uderzenia serca – tu spojrzenia zostają dłużej na skórze, tu kroki kleją się do kostki brukowej i nie chcą odpuścić. W tym półmroku, między straganami domkniętymi na głucho a kafejką, która jeszcze nie postawiła krzeseł na stół, wpada w ucho to jedno pytanie, drżące: czy to już, czy to dziś, te sex spotkania Bielawa, co w głowie brzmiały jak obietnica i trochę jak zaklęcie. Zerkasz w telefon, a tam jeszcze link, taki ciągnący się w palcach, i odruchowo klikasz w sex-spotkania, choć przecież miałaś tylko przejść brzegiem i policzyć światła na wodzie, ile ich, czemu tak migają.

Po drodze przystajesz przy wieży kościoła, słuchasz jak metal stygnie, jak głosy wchodzą w mury i wracają cieńszym echem – i w tej różnicy, między porankiem a nocą, jest całe miasto, takie, które się przytula, i takie, które tylko patrzy. Ja wtedy robię coś głupiego, przyznaję: otwieram takie miejsce w sieci, o którym ktoś wspominał, tak mimochodem, i przeglądam nieśpiesznie, jak zdjęcia z wakacji, takie miejsce w sieci, o którym ktoś wspominał, bo lubię wiedzieć, czego ludzie szukają, jakie słowa im się gubią w gardle, jakie znajdują.

Swoją drogą, słyszy się, że na innych stronach – roksa, roksa sx, odloty, a nawet jakieś escort pl – ludzie czasem przeglądają raczej sex anonse, porównują, czytają, notują po cichu, ot, przyzwyczajenie, ciekawość, może trochę nadzieja. I choć każdy ma swój powód, to rytm palców na ekranie bywa ten sam, nieco pospieszny, nieco nieśmiały, jakby słowa miały skrzydła i bały się lądować.

A potem wracasz nad wodę i wszystko zwalnia, bo światła na Jeziorem Bielawskim liczą cię z powrotem do siebie, do brzegu, do ławki, gdzie kiedyś zostawiłaś kubek po herbacie. I myślę – nie wiem czemu – że spotkania w Bielawa brzmią śmiesznie, a jednak czułe, jakby język sam się potknął, żeby wpaść komuś w dłonie. W takich chwilach Bielawa nie jest tłem, tylko ramą dla obrazu, co maluje się oddechem, i w tej ramie można zawiesić uśmiech, kilka spojrzeń, dwa zdania urwane w pół. A wieczór, ten uparty, będzie jeszcze długo schodził po kamieniach przy rynku, aż dotknie twojej kieszeni i szepnie: idź już, ale wróć, jutro też mam dla ciebie miejsce.

Na koniec myśl, co wraca jak bumerang – kiedy dzień kończy się cicho i zaczyna od nowa, Bielawa kładzie dłonie na barkach i mówi: spokojnie, mamy czas. I ja w to wierzę, bo każde świtanie i każdy zmierzch mają tu swoje tempo, swoje powody, swoje drobne światła, które gasną tylko po to, by znów zapłonąć.